maandag 16 april 2018

62. Oma's cataractoperatie


‘Arendsogen’ kreeg ze iedere keer weer te horen na een beroepsmatig verplicht oogonderzoek. Ogen waarmee het zicht ver boven dat van een gemiddelde medemens uitstak. Soms was er zelfs ongeloof bij het opmerken van een object dat volgens de artsen nog niet in haar gezichtsveld kon waar te nemen zijn maar toch was het zo. De jaren en normale slijtage zorgden ervoor dat ook zij een bril voor zowel ver als dichtbij nodig had. Een multifocale bril was niet aan haar besteed dus ging ze jaren door met het wisselen, en heel regelmatig zoeken, van brilletjes. Tientallen keren gaf ik de raad om haar leesbril rond de nek te hangen maar dat vond ze niet makkelijk. Misschien lag het ook aan het feit dat het smossen op bengelende leesbrillen een beetje erfelijk is en ik het vooral van haar kant meekreeg.

Een jaar of tien geleden kreeg ze de eerste tekenen van lensvertroebeling, cataract of staar genoemd. Toch evolueerde het over de jaren heen maar heel langzaam. Vorig jaar kreeg ze het advies om dit jaar toch over te gaan tot een operatie. Niet echt haar favoriete bezigheid. Iemand of iets haar ogen aanraken voelt voor haar als doorprikt worden met duizenden naalden. De reflex om haar ogen keihard dicht te knijpen, voor iemand nog maar in de buurt komt, is dan ook heel sterk aanwezig. 


Aangezien ik ondertussen een beetje een ervaringsdeskundige ben in het ondergaan van oogoperaties (en zelf ook twee cataractoperaties onderging ) probeerde ik haar gerust te stellen. Gelukkig had ik een heel jaar de tijd om mijn psychologische gesprekken te voeren. Als bij wonder slaagde ik erin, een maand voor de eigenlijke ingreep, haar te laten begrijpen dat het om een eenvoudige procedure gaat die op een 20-tal minuutjes is geklaard. Ogen openhouden doen ze daar wel voor jou en moet je dus niet aan denken. Mijn (nu ook die van haar) chirurg is een heel rustig iemand die door de operatie heen praat en je zo een aangenaam gevoel van vertrouwen creëert.

(foto : de door cataract vertroebelde lens)


(foto : het eerste beeld is een normaal beeld, het tweede toont hoe het licht onregelmatig verspreid wordt over het netvlies, i.p.v. op de macula of gele vlek, waardoor een vertroebeld beeld wordt weergegeven.)

Het moment breekt aan. Rustig gaat ze naar het ziekenhuis waar de ingreep plaatsvindt. De operatie verloopt heel vlotjes en op een kwartiertje is ze terug. Het hele bezoek neemt een tweetal uurtjes in beslag. Leuk om te horen dat ze het heel goed doorstond en nu eindelijk kan zeggen dat het ‘niks inhoudt’ en heel vlug voorbij gaat. Alles ging er heel rustig aan toe. Voorzien van de beschermende oogschelp gaat ze huiswaarts.


(foto : er wordt een steriel doek aangebracht. Door een opening in het doek wordt het oog bereikbaar. Het oog wordt opengesperd en zo is het voor de chirurg heel makkelijk om, via een kleine opening in het oog, de eigen lens met behulp van een laserstraal te verpulveren, het lenszakje leeg te zuigen en de leegte op te vullen met de nieuwe, op sterkte aangepaste, kunstlens. De opening is het oog bedraagt 2mm en hoeft zelfs niet gehecht te worden.)


De volgende dag moet ze terug op controle. Ik besluit haar te vergezellen omdat ik heel graag aanwezig wil zijn bij de onthulling van haar ‘nieuwe’ oog. Wanneer de schelp verwijderd wordt maak ik haar attent op een kleurrijk schilderij dat aan de receptie hangt en zeg dat ze even moet switchen tussen haar twee ogen om het verschil in kleur te zien. Het oog draagt natuurlijk nog wat sporen van de operatie de dag ervoor en de zalf die zich nog in het oog bevindt maar toch merkt ze duidelijk dat de kleuren mooier zijn. Bij het onderzoek van de oogarts hoor ik een tikkeltje trots in zijn stem wanneer hij aangeeft dat er bijna al niet meer te zien is dat het oog de dag ervoor een operatie onderging. Vlotjes leest ze, met nog steeds openstaande pupil, alle aangegeven regels op de letterwand door om te eindigen bij de regel met de kleinste letters. De nieuwe kunstlens doet het perfect. Even krijg ik tranen in mijn ogen wanneer ik besef dat mijn 74 jarige mama terug een perfect zicht kreeg. Zo goed als, moet ik er wel aan toevoegen, want een kleine correctie als leesbril zal nog nodig zijn. Ze krijgt nog de nodige verzorgende druppels mee en kan terug huiswaarts. 

Over twee weken wordt ook het rechteroog geopereerd. 5 Weken later krijgt ze een definitieve meting voor het leesbrilletje. Het blijft een ongelooflijk mooie ingreep met een wonderlijk resultaat.



Tip : wees voorzichtig de eerste dagen na de ingreep. Bij het bukken ga je door de kniën en buig je hoofd niet voorover. Til geen zware dingen en maak geen bruske (oog)bewegingen. Het is aan te raden het algemeen rustig aan te doen. Voorzie wat eten in de diepvries, laat je man (of vrouw) eens koken of wanneer dat totaal geen optie is, ga gezellig uit huis lunchen. Een zonnebril is de eerste dagen aan te raden wanneer de zon schijnt (de heldere lens laat plots veel meer licht binnen waardoor je, de eerste dagen, een onaagenaam gevoel krijgt). Vergeet de druppels niet, gebruik ze correct. Laat 5 minuten tussen het druppelen van de 2 producten. Hier nog eens de beste manier om te druppelen :

Tip druppelen: Open het oog door je linkerduim en wijsvinger respectievelijk op je onder- en bovenooglid te leggen en trek zo je oog open. Met je andere hand neem je het flacon en steun je op je linkerhand (pink en ringvinger) zodat het flacon je oog niet kan raken. Druppel en doe het oog dicht. Vervolgend druppel je op dezelfde manier in het andere oog, sluit ook dat oog en zet je wijsvinger en duim in de binnenhoekjes van je ogen zodat je de traankanaaltjes afsluit. Houd dit 2 minuten aan. Nadien mag je de ogen heel zachtjes deppen (niet wrijven). Na 5 minuten druppel je het andere product. Wanneer de twee operaties vlug op elkaar volgen vergeet dan niet dat ook het oog dat eerst werd geopereerd nog de nodige nazorg moet krijgen. Dit tot 4 weken na de operatie.

Wanneer je een gevoelige huid hebt doe je er goed aan de dagen ervoor je gelaat goed in te wrijven met een vettige crème (type dagcrème of zelfs gewoon uierzalf). Let wel : de dag van de operatie mag het NIET! Beiden hadden we last van een bobbeltjesveld in onze hals nadat wat vloeistof onder het operatiedoek was doorgelopen. Mijn mama hield er zelfs enkele dagen een, grappig maar jeukend, Dumbo-oor aan over na de eerste operatie. Gelukkig was een zalfje voldoende om het terug naar het normale formaat te krijgen.













(foto links : het Dumbo-oor goed voorzien van een laag zalf. Vliegen lukte nog net niet maar geef toe, de gelijkenis is toch treffend.)


Cataractoperaties ze bestaan al eeuwenlang. Van kwakzalverij tot de voorlopers van de huidige hoogtechnologische ingrepen : https://www.kimbols.be/medisch/oogziektes-behandelingen/cataract/de-cataractoperatie-in-de-xviiide-eeuw.html (Voorleesknop rechts bovenaan)



Anekdote: een hobby : dankzij mijn buurvrouw kon ik mee naar de aquagym. Heel leuk een bende vrouwen samen in het water en een monitrice bovenaan de rand van het zwembad. Op muziek moesten we heel wat oefeningen doen maar doordat de leerkracht juist voor een muurverlichting stond was het voor mij, zelfs met bril, wel heel moeilijk om te volgen. Ik deed dus maar wat maar toen we samen met een partner moesten oefenen was het hek helemaal van de dam toen ik er eentje kreeg die een stuk kleiner was dan ik en door het constante gehuppel we steeds verder in het diepe water verzeild geraakten. Een paar blubjes later besefte ik dat we beter een paar passen naar het ondiepe namen.




Mijn facebookpagina : hogemyopie

donderdag 8 maart 2018

61. Het monster dat ‘angst’ heet. Een vraagje aan blinden en slechtzienden.




Een vreemde ervaring zette me aan om deze pagina te schrijven. Ik stelde mezelf de vraag of ik wel zo persoonlijk moest gaan in het delen van deze informatie maar kwam tot de conclusie dat het misschien niet alleen mij zou helpen een antwoord te vinden maar ook lotgenoten een kans geven om soortgelijke ervaringen te delen.

Hoewel ik mezelf constant en vooral heel overtuigend wijsmaak dat ik er wel kom en als anderen het aankunnen zonder zicht dat het mij ook wel zal lukken. Toch zit het daar diep in mij het monster dat ‘angst’ heet. Het komt niet vaak aan de oppervlakte maar nu, een paar dagen geleden, de eerste keer in een droom. 


Een droom waarin ik bij de oogarts een andere onbekende (in realiteit onbestaande) uitweg moet nemen en daardoor mijn man uit het oog verlies. Ik stap een lift in met anderen maar weet totaal niet waar ik heen moet. Ik zie alleen vage kleuren en bewegende schimmen. Ik probeer angstvallig en tevergeefs de liftknoppen te zoeken. Wanneer de lift zich opent loopt een schimmige waas langs me naar buiten maar heb ik geen flauw idee waar ik me bevind. Mijn vraag waar ik de uitgang kan vinden blijft onbeantwoord. In een massa word ik terug in een andere lift gezogen en ook daar sta ik alleen en hulpeloos, zo gaat het nog een tijdje door tot ik uiteindelijk wakker schrik…


Dit is de eerste keer dat ik een nachtmerrie heb die gerelateerd is aan mijn oogproblemen en waar ik eigenlijk toch wel van versteld sta omdat ik in het leven niet alleen het gevoel heb maar echt ook van overtuigd ben dat ik daar totaal anders over denk. 

4 jaar geleden was mijn zicht er  heel slecht aan toe en toch heb ik daar heel rustig op gereageerd en wist ik ook hoe ermee om te gaan dus is deze plotse ervaring wel vreemd voor mij. Nu is het wel zo dat ik sinds ik heel klein ben een angstig gevoel heb in het donker. Bij de meeste mensen verdwijnt die met ouder worden maar bij mij blijft het onbehaaglijke gevoel zich opdringen. Als 5-jarige kreeg ik samen met mijn ouders, tot twee maal toe, te horen dat me nog een 3tal jaar zicht gegund was en dan onherroepelijk blind zou zijn. Ik ga er dan ook van uit dat dit gevolg voortvloeit uit het jarenlange besef dat het ooit helemaal donker wordt en dat zo toch die angst in mijn onderbewustzijn zijn grip heeft. 


Dit zijn heel persoonlijke ervaringen en ik kan me voorstellen dat mensen deze niet echt willen delen maar toch zou het heel wat lotgenoten kunnen helpen in het omgaan en begrijpen van hun dromen en angsten. Ongetwijfeld zijn er mensen die hun zicht volledig ontnomen zijn die ons daarbij goeie raad kunnen geven of aangeven wat hun ervaringen waren. Zij doorstonden immers reeds het hele proces. Kan dit hier een opening van een gespreksonderwerp worden? Ik ben benieuwd.



Vreemde anekdote : Toen onze zoon naar de orthodontist moest om blokjes op zijn tanden te zetten werd eerst een uiteenzetting gegeven hoe alles ging verlopen waarbij we als ouders verwacht werden. Op dat moment bedroeg mijn zicht zo goed als niks links en rechts 2/10 (waarbij lichten tot wel 5dubbel binnenkwamen). In een dokterspraktijk met witte vloeren, kasten, stoelen was het dus wel goed dat mijn man me door het labyrint naar het bureau van de dokter leidde. Hij gaf een heel gedetailleerde uitleg met de nodige platen die hij van onze zoon zijn prachtige tanden had genomen. Ik luisterde vooral naar het hele verhaal. Toen alles duidelijk was maakte hij een opmerking over mijn zicht en vroeg hoeveel ik nog zag. Ik gaf hem wat info en daarbij merkte hij op dat hij -5D had en het verschrikkelijk vond om lenzen te dragen, een bril al zeker hatelijk vond en als hij ze niet op had geen steek meer zag. Om mij nog een beetje op te monteren voegde hij eraan toe dat indien hij een zicht zoals het mijne zou hebben gewoonweg niet meer zou willen leven. Ik duikelde bijna van mijn stoel, nochtans stond die mooi onder m'n kont. Een beetje verontwaardigd maakte ik hem duidelijk dat je daar, ondanks alles, wel leert mee leven en dat er mensen zijn die niks meer zien en ook verdergaan met hun leven. De arme man kon jammer genoeg niet overtuigd worden. Het was ook de laatste keer dat ik onze zoon daar mee vergezelde. Ik wou vooral geen negatieve gedachten aanwakkeren bij de nauwdenkende man.

Mijn facebookpagina : Hoge Myopie

Reacties kunnen hieronder gegeven worden. Alvast bedankt aan degene die een bericht achterlieten! Hopelijk volgen er nog! 

zaterdag 3 maart 2018

60. Hieperdepiep! 1 jaartje 'Mag het een beetje meer zijn' en 60 pagina's later.





Net één jaar is het geleden dat ik mijn verhaal hier begon neer te schrijven. Na heel wat opzoekwerk naar persoonlijke ervaringen vond ik er geen enkele. Dus dacht dat het dan misschien wel goed was om mijn ervaringen te delen en zo anderen overtuigen om dit ook te doen. Ik had geen idee dat het zo’n verandering in mijn leven zou geven en me met zoveel mensen in contact zou brengen. Dankzij Kim Bols wist ik de blog aan de man te brengen. Op een jaar tijd hebben al zo'n 15.000tal mensen  verdeeld over 66 landen de blog gelezen . Nog iedere keer wanneer Kim een pagina deelt op haar facebookpagina : ‘Blinden en slechtzienden’ zijn er heel wat extra mensen die hun weg ernaartoe vinden. Dus dank je wel Kim voor de hulp! 

(Animatie voor Kim : Een heel dankbaar, met de handen in elkaar gevouwen, konijntje met bovenstaande  tekst : 'Thank you so much!')

Ik vertelde ondertussen dus heel mijn verhaal, gaf heel wat tips en anekdotes maar zorgde ook af en toe voor mijn persoonlijke visie op een paar , soms gevoelige, onderwerpen. Zo ook op de toename van bijziendheid bij onze kinderen. 1 op 4 kinderen is bijziend, daar wordt beter de nodige aandacht aan besteed. De gevolgen op latere leeftijd zijn gigantisch en kunnen een zware impact hebben op zowel hun zicht als leven. Ouders dienen daarom alert te zijn en hun kinderen niet te vaak, en vooral met genoeg pauzes, met hun neus voor één of ander scherm te laten zitten. Laat ze vooral genoeg buiten spelen en ver kijken zodat ze hun oogjes oefenen en zo deze ellende kunnen voorkomen. Nog een tip is na 20 minuten scherm kijken 2 minuten ver kijken. 


Deze pagina draagt ondertussen het mooie cijfer 60! Ik kan het bijna zelf niet geloven dat ik op 1 jaar tijd 60 stuks schreef en toch gaat het iedere keer heel vlotjes. Misschien helpt mijn vleugje humor wel om mensen aan te trekken deze te lezen. Iedere nieuwe pagina deel ik mee op mijn facebookpagina : Hoge Myopie. Ook daardoor leerde ik ondertussen al wat lotgenoten kennen. Het is altijd leuk te horen dat ze het fijn vinden om herkenning te vinden van hun verhaal in het mijne en daar toch heel wat steun aan hebben. Of een bedankje te krijgen omdat de blog hun aanzette om verder te gaan.




Ik geef even een top 10 van de meest bezochte pagina’s : 

op de 10e plaats : pagina 53. Ooghumor : Anekdotes uit het leven gegrepen




De 66 landen waarvan mensen reeds bezoekjes brachten : Malta, Turkije, Thailand, Curaçao, Verenigde Arabische Emiraten, Oostenrijk, Verenigd Koninkrijk, Tsjechische Republiek, Italië, Canada, Australië, Aruba, Bulgarije, Slovakije,  Zweden, Tunesië, Griekenland, Martinique, India, Slovenië, Hongarije, Roemenië, Jamaica, Indonesië, Ireland, Venezuela, Georgië, Cuba, Singapore, Letland, Denemarken, Filipijnen, Syrië, Cyprus, Rusland, Suriname, Oekraïne, Sri Lanka, Marokko, Brazilië, België, Nederland, Verenigde Staten, Frankrijk, Duitsland,Spanje, Noorwegen, Japan, Kroatië, Portugal,  Polen, Mexico, Nepal, Macau, Nieuw-Zeeland, Peru, Myanmar (Birma), Zuid-Korea, Zwitserland, Finland, Algerije, Egypte, Namibië, Oman, Palestina, Argentinië.

Toch een klein beetje trots met dit resultaat, vooral omdat er geen enkele vorm van sponsoring op deze blog zit. 

Een paar maand geleden kwam ik op het idee om een bijeenkomst onder lotgenoten te organiseren. Omdat we al met een paar uit verschillende windstreken kwamen was het vooral zoeken naar een plek die voor iedereen bereikbaar was. Dankzij de mensen van Visio konden we gebruik maken van één van hun lokalen in Breda. Al was het voor iedereen nog een heel eind af te leggen toch slaagden we erin om met een groepje mensen samen te komen. Iedere aanwezige had zo’n goed gevoel hierbij dat we onmiddellijk besloten om er volgend jaar een vervolg aan te breien. Er werd niet enkel serieus over onze problemen verteld en geluisterd, maar vooral ook heel hartelijk gelachen. Het zou leuk zijn moesten nog meer mensen met een hoge bijziendheid zich aansluiten bij onze groep. Door de positieve reacties die ik ondertussen kreeg heb ik een klein vermoeden dat het wel snor zit! 

Dank aan iedereen die de blog deelt en hopelijk mag ik nog heel wat mensen helpen herkenning te vinden en hun hiermee een hart onder de riem steken. 




 Stel je (realiseerbare) dromen niet uit maar beleef ze nu!



Anekdote : 
Van je zoon moet je het hebben : Onze jongste (ondertussen de grootste van de familie) was aan het spelen met onze poes en gaf hem af en toe een snoepje als beloning. Een paar minuten later haalt hij een zakje nootjes in een lekker krokant korstje uit de kast. Omdat ik nu eenmaal geen eten kan zien of ruiken zonder even te proeven vraag ik een paar nootjes. Ik vind het al vreemd dat hij ze eerst in zijn hand giet en dan aan mij geeft. Ik heb nogal mijn momenten dat rustig eten niet aan mij is besteed en alles heel vlug achter de kiezen gaat. Bij het vlug in mijn mond proppen van het eerste nootje besef ik dat dit niet zo lekker smaakt dus vergezel het vlug van een tweede. Wanneer mijn zoon me geniepig grijnzend zit aan te kijken dringt het tot me door dat ik net … een poezensnoepje kreeg…Bij deze kan ik dus proefondervindelijk laten weten dat ik niet echt snap wat de poes er zo lekker aan vindt.




Mijn facebookpagina : Hoge Myopie 

woensdag 21 februari 2018

59. Even goed gek doen, lekker genieten!

Foto : het bootje waarop we verbleven.


Even goed gek doen, dat dacht ik vorig jaar na het krijgen van een nieuw gezichtsveldonderzoek. Daar was alweer te merken dat ik het terug met een stukje minder moest doen.  De glaucoom doet de grens van het gezichtsveld opschuiven. Dus weer een moment dat ik mijn knopje moest omdraaien. Zelfs met een goede oogdruk én perfect druppelen loopt de schade verder op.

Een dag na het onderzoek zag ik in de krant een cruise naar de Verenigde Arabische Emiraten staan. Cruises zijn voor gepensioneerden was mijn eerste reactie. Maar toch, ik kan niet wachten tot we de pensioengerechtigde leeftijd halen. Ik wil nog wel heel wat dingen zien en weet niet hoelang me dat nog gegund is. Na een kort overleg met mijn man was de boeking algauw afgerond. Nadien leek ik pas te beseffen wat ik had gedaan.

Een jaartje gaat al snel voorbij, ook al kwamen er op ooggebied nog heel wat ongemakken langs (zie vorige pagina’s hier op de blog). Op het laatste moment vreesde ik nog dat er een kans inzat dat ik niet mocht vertrekken. Maar na een nieuw onderzoek bleek het netvlies relatief stabiel te zijn.

Het was zover. Met een gezonde dosis stress en enthousiasme vertrekken we richting luchthaven. Jammer genoeg vond het bagagepersoneel dat het noodzakelijk was de reizigers aan de grond te houden omdat ze misnoegd waren over hun werkomstandigheden. Met 4.5 uur vertraging besluit de crew dat we toch vertrekken, weliswaar zonder bagage. De eerste stress begint. Toch besluiten we dat we machteloos staan en zorgen maken geen nut heeft. Na een lange vlucht komen we aan in Abu Dhabi. Bij de douane word ik, na een oogscan, naar een kantoortje geleid. Ik maak de man duidelijk dat ik een oogprobleem heb en nadat hij zijn zoektocht naar een crimineel verleden staakt mag ik terug naar de groep. In het holst van de nacht arriveren we in ons hotel. Geen tijd om te genieten van onze prachtige kamer maar vlug onder de wol in de op de kamer voorziene badjas. 

Foto : van het ene bootje op het andere heel relax op weg naar glimmende dolfijnen.

De volgende morgen een verfrissende douche en dan …terug kledij aan waar we meer dan 24 uur geleden in vertrokken zijn. Haren kammen, tanden poetsen, flink deo spuiten,…zit er niet in. Het voordeel is dat we niet veel kunnen vergeten op de kamer. Fris vuil gaan we naar het ontbijt waar we gelukkig niet de enigen zijn met een overhoopliggende coupe. De bus op richting Dubai, waar we onze handbagage naar onze kajuit van ons gigantische achttiendekkentellende schip kunnen brengen. Dezelfde dag nog volgt de eerste excursie. Wanneer we alweer de bus opstappen voor een sightseeing in Dubai komen de walmende lijfgeuren van zwetende lichamen mijn neus ingewaaid. Warme temperaturen, zelfde kledij en geen deo zijn echt een heel slechte combinatie. Wat haat ik het nu om zo’n goedfunctionerend reukorgaan te bezitten.

Foto : The Dubai Mall

De tocht maakt echter veel goed. De gebouwen lijken wel gemaakt voor mensen met een hoge myopie. Groot, groter, grootst. Ook de reklameborden zijn reusachtig. In de Dubai Mall stormt mijn man, met mij aan zijn arm hangend, richting H&M waar we in speedtempo toch voor wat ondergoed, bikini, zwemshort en de nodige T-shirt voor mijn man zorgen. Nog nooit was ik zo gelukkig met nieuw ondergoed! Nog vlug een 2 secondenstop voor een selfie aan het reuzenaquarium en dan terug op het schip een verkwikkende douche, nieuw ondergoed en…zelfde kleren. Voor nieuwe hadden we gewoon geen tijd meer gehad. 

Foto : Burj Kalifa is 828m hoog en telt 125 verdiepingen. 124 zijn gelukkig met de lift bereikbaar, naar 125 ga je met een trap. Er wordt alweer aan een nieuw exemplaar gebouwd dat meer dan 1 kilometer hoog moet worden.

De volgende morgen net voor het vertrek op de volgende excursie wordt ons gemeld dat de bagage aan onze kajuit zou staan. Na het 333 meter lange dek af te lopen vinden we een lege plek voor de deur. Terug naar onze ontmoetingsplaats dus, maar onderweg komt de dekjongen ons tegen met ONZE KOFFERS. Vliegensvlug terug en nog iets anders aantrekken en de reis kan echt beginnen. Een plek in de fitnessruimte hebben we echt niet nodig.

Foto : de prachtige Sjeik Zayed-moskee in Abu Dhabi.

We zijn afgelopen nacht terug naar Abu Dhabi gevaren en bezoeken de prachtige moskee. Groot, wit en de ingelegde bloemen in marmer vlak voor je neus. De kroonluchters zijn kleurrijk, schitteren en alweer gigantisch. Ik kan het niet beter treffen! Op blote voeten op het zachte gladde warme marmer en het satijnzachte 500 vierkante meter grote handgeknoopte tapijt. 
 
Foto's: links de enorme kroonluchter, rechts : één van de vele ingelegde bloemen in marmer met een hart van parelmoer in o.a. de zuilen, vloer, muren,...waar je lekker met je neus kan tegenhangen.

Moe maar voldaan terug naar het schip. Gelukkig kunnen we na het avondeten in een rustige bar terecht want alle indrukken en de vermoeidheid eisen toch wel hun tol. Al blijft het bij een af en toe lichte stotter. Rustig in bed terwijl je heel zachtjes in slaap wordt gewiegd wanneer de mastodont zijn weg verder zet naar onze volgende bestemming. De reis bevalt ons enorm. Ik was een beetje bang voor de drukte op het schip maar dat valt ontzettend mee. Je kan ook gewoon in een rustig restaurant gaan eten en niet enkel aan het drukke buffet. Ook ’s avonds verkiezen we één van de rustigere bars die talrijk aanwezig zijn. De prachtige shows in het theater duren slechts een goed half uur dus ook dat is een meevaller. Het lijkt erop of alles op mij is afgestemd. Uiteindelijk mis ik op de hele reis slechts 3 trapjes. 
Foto : dolfijnen glinsterend in de zon komen ons vergezellen.

Door de lange gangen, waar de kajuiten zich bevinden en alles ‘traploos’ is, zetten we een ferme tred in om het overtollige eten en drinken toch wat te verwerken. We vervolgen onze reis naar Oman waar we met authentieke boten op zoek gaan naar dolfijnen. Ook daar hebben we geluk want de prachtige spelende schepsels komen, glinsterend in de zonnestralen, heel dicht tegen onze boot aan en zwemmen zelfs op zelfde snelheid met ons mee. Mijn man merkt zelfs een jong op. De laatste dag van de reis besluiten we op eigen houtje nog eens naar de Palm Jumeirah te gaan. Eerst een metro, dan de tram en als laatste de monorail die van de stam van het palmeiland naar de top rijdt. Alle openbaar vervoer loopt hier boven de andere wegen zodat je een mooi overzicht hebt. Onze bestemming is het Atlantis Hotel waar zich een imposant aquarium bevindt. Zoals jullie weten ben ik gek op vissen en plak ik algauw met mijn neus voor ieder raam waar ik ten volle geniet van de zwevende wezentjes. Zowel de gigantische pijlstaartroggen en andere reuzen als kleine kleurrijke visjes komen dicht tegen het glas een showtje opvoeren. Het koppel dat ons vergezelt volgt heel lief mijn plakkerige tempo. Ik heb zelfs het gevoel dat ook zij nog meer genieten omdat ze zien hoe hard ik hierin opga.
Foto : één van de reuzepijlstaartroggen.

Na een tijdje begint plots mijn gestotter. Ja, we gaan ervoor. In alle hevigheid barst het los en ook mijn hoofd begint zijn eigen leven te leiden. Door de vermoeidheid en de inspanning van mijn oog komt alweer dit vreemde gedoe naar boven. Toch ga ik verder met het kijken. Ik ben niet zover gekomen om de helft te missen. Gelukkig blijft het enkel bij een af en toe schokkend hoofd en heeft de rest van mijn lichaam geen zin om mee te shaken. In het terugkeren nemen we een taxi waar ik wijselijk mijn ogen sluit en de nodige rust neem. Na een klein uurtje zijn we terug en gaat het ook terug een heel stuk beter na nog wat extra rust op het bovendek van het schip.

Diezelfde avond vertrekken we nog huiswaarts. Terug bij de douane krijg ik de commentaar dat ik geen oogscan maakte bij het binnenkomen van Abu Dhabi. Ik leg de man uit dat dat wel het geval was maar door mijn oogprobleem waarschijnlijk niet goed verliep. Hij stuurt me bij een collega achter een desk waar ik nog eens de opmerking maak. Heel vriendelijk zegt hij dat hij het wel voor me regelt en legt geduldig uit dat inderdaad doordat mijn ene pupil groter is dan de andere er geen oogscan gemaakt kan worden. Hij kleeft een stickertje op mijn pas en zegt heel lief dat ik bij een volgende douanecontrole gewoon met mijn pas naar een bediende in het kantoortje moet gaan en dat laten zien. Zo zullen er zich geen problemen meer voordoen. Heel de reis viel het ons trouwens op hoe vriendelijk en behulpzaam de mensen hier zijn. Zelfs de veelvuldige flauwe grapjes van mijn man toverden een glimlach op hun gezicht.
Foto : de prachtige gekleurde bloemen worden om de twee maand vervangen omdat ze de hitte niet overleven.

Zo moe maar zo voldaan plof ik in de zetel in het vliegtuig. De herinneringen hou ik voor altijd bij me en zal ze zo hard koesteren…Wat een zalig gevoel om dit te mogen beleven en te weten dat ze me dit alvast nooit meer kunnen afnemen!
Foto : een 'blind-date' imitatie op de schitterende trap ingelegd met duizenden Swarovskisteentjes.


Anekdote : Bij het ontbijt aangekomen worden we naar een tafel geleid. Mijn man merkt het koppel op waar we al snel mee optrokken en zegt tegen de ober dat we bij hen aan tafel gaan. Enthousiast huppel ik achter hem aan. Zo enthousiast dat ik mijn focus verlies en daarmee ook mijn man die het trapje neemt dat zich even later voor mijn voeten bevindt. Bijna ga ik op mijn neus maar kan me nog net overeind houden. Even enthousiasme temperen en al snel wordt de rode gloed door de zonnebrand op mijn gezicht nog wat versterkt. Een blauwe teennagel herinnert me nog dagelijks aan het kleine opstapje.

Mijn facebookpagina : Hoge Myopie

zondag 18 februari 2018

58. Onze samenkomst op 16/2 met lotgenoten, een verslagje.


16 februari,  het is zover. Een prachtige zon aan de hemel en we trekken richting Breda. Onze groep bestaat uit 6 mensen met een hoge myopie en 3 partners. Jammer dat iemand moest annuleren wegens ziekte want ook naar haar aanwezigheid had ik uitgekeken. Twee andere mensen zijn er om één of andere reden ook niet geraakt. Ondanks de vele oproepen blijft onze groep dus beperkt. Het feit dat we uit alle windrichtingen komen en elk met een heel traject voor de boeg wil nog maar eens aantonen dat we gewoonweg met niet zoveel zijn. Geen van ons liep blijkbaar ooit eerder al iemand met een hoge myopie tegen het lijf. Al zullen er waarschijnlijk ook mensen zijn die deze bijeenkomst ‘te confronterend’ vinden en nog wel even de kop in het zand willen steken.

Van de zes personen zijn er ondertussen drie ‘stoklopers’ bij, de andere drie (waaronder ook ik behoor) gebruiken eigenlijk hun partner als ‘hulpmiddel’. Wat trouwens heel comfortabel is, natuurlijk is de vereiste dat die dan ook iedere keer aanwezig is… en je legt hen ook niet zo makkelijk weg. Ik snap nu wel dat het een deel van je vrijheid is en heb dan ook enorme bewondering voor de mensen die de afstand tot de Visio gebouwen afleggen met het openbaar vervoer enkel en alleen met de hulp van hun tast- en/of herkenningsstok. Ikzelf, en ook sommige anderen heb ik toch de indruk, ben daar nog niet echt klaar voor. Ik ben trouwens ook vrij onhandig en  wil vooral geen extra slachtoffers maken door met een stok rond te zwaaien en zo eventueel schade aan te richten… Ook al moet ik eerlijk toegeven dat het vb. in een grootwarenhuis wel een hulp zou zijn.  Doordat ik o.a. mijn zijzicht kwijt ben zou een herkenningsstok bvb. aangeven dat mensen beter een beetje bij me uit de buurt blijven, al weten ze dit na een eerste kennismaking meestal ook al…


Doordat de groep niet zo groot is kan iedereen makkelijk een eigen inbreng geven of zijn/haar verhaal vertellen en wordt er ook geïnteresseerd geluisterd door alle andere aanwezigen. Onze leeftijd zit tussen de 32 en 72 jaar en toch lijkt het al vlug een hechte groep. Vijf uur zijn we samen en die vliegen voorbij. Het horen van andere verhalen geeft vooral ook veel herkennings- en vergelijkingspunten met ons eigen verhaal en ook de partners leveren regelmatig een bijdrage aan het gesprek. Iedere aanwezige heeft een myopie van meer dan -20D (een paar zitten daar echt een heel stuk over, een max. bevindt zich rond de -30D). Een hoge myopie wordt aangegeven vanaf -6D dus dat is al even geleden voor ieder van ons. Iedereen startte dan ook al in zijn kinderjaren met een hoger cijfer dan -6. De bijkomende oogziekten zijn verdeeld. We zijn met een paar die ook de negatieve gevolgen dragen van onze glaucoom, ook de maculadegeneratie is niet enkel voor mij bekend terrein, netvliesloslatingen,…  Ook het wel heel plots dalen van het zicht zonder echt een reden, gewoon omdat het netvlies de extreme groei van het oog niet meer aankan en zo stukken van het projectieveld wegvallen. Alweer wordt duidelijk dat het dus niet alleen de hoge myopie is dat ons parten speelt maar ook de bijkomende oogziekten zorgen voor heel wat problemen. 

Iedereen heeft ondertussen ook al nieuwe lenzen ingeplant door cataract of preventief. Wat nog opvalt is dat we met 5 vrouwen zijn en één man, we vragen ons dan ook af of dit een aanwijzing is dat het algemeen ook zo is of dat er nu gewoon meer vrouwen naar de bijeenkomst kwamen dan mannen. Heel wat van ons weten de eigenlijke oorzaak van hun hoge bijziendheid niet maar het staat wel vast dat iedereen als kind al te kampen had met een hoge myopie. Bijna iedereen heeft al één oog dat niet meer als ‘functionerend’ kan aanzien worden of zelfs volledig blind is. Door de hoge myopie alleen word je eigenlijk niet blind maar het zijn de extra oogziekten of aandoeningen (netvliesloslating) die daartoe de oorzaak kunnen zijn, en aangezien we elk wel één of meerdere hebben daarvan weten we dat het risico er zeker inzit. 

Toch is iedereen positief ingesteld en er wordt dan ook heel wat afgelachen. De brilcorrectie van de  aanwezige partners (die gelukkig een heel stuk lager ligt) wordt dan ook afgedaan als een onbenulligheid. Ook al weten we dat voor hen niet perfect zien vervelend kan zijn, geen enkel van ons heeft dat ooit meegemaakt. Er duiken dan ook al vlug verhalen op van onze kinderen die dit wel doen en ons heel enthousiast willen attent maken op één of ander waar wij geen zicht op hebben, maar regelmatig instemmen om zo hun enthousiasme niet te temperen. 



Er blijkt ook een heel bezige bij in onze groep te zitten die op beroepsmatig gebied heel veel met slechtzienden in contact kwam en zij kan ons dan ook heel wat extra informatie bezorgen i.v.m. hulpmiddelen en belangrijke instanties. We weten wel dat er heel wat op de markt is maar toch zijn er een aantal zaken waar we geen weet van hebben, dus ook dat is heel interessant. Voor mij is koken bv. heel belangrijk, het smossen nemen we er wel bij net als de regelmatig onvoorziene ingrediënten. (De zelfgebakken taart werd gelukkig goed gesmaakt en werd op eigen risico verorberd). Nu blijkt dat er speciale kookfornuizen zijn met een soort kunststof mat waar je de kom gewoon in de uitsparing moet zetten. Ook heel wat snufjes voor op je smartphone. Dit is dan minder mijn ding aangezien ik nog steeds geen smartphone bezit wat tot heel wat ongeloof leidt. Wanneer we aangeven dat ook mijn man deze niet bezit is de verbijstering totaal. Nu ik weet wat er allemaal mogelijk is moet ik daar misschien toch eens werk van maken. 


We moesten ondertussen allemaal eveneens, al jaren geleden of voor sommigen nog heel recent, nog een stuk van onze vrijheid opgeven door de wagen aan te kant te laten staan. Dit had voor iedereen een grote impact op hun leven. Veel van ons vonden het zalig om rond te rijden en te genieten van die vrijheid. Er ontstaat ook een discussie over hoe het beter door de dokters moet aangegeven worden wanneer je nu eigenlijk de auto aan de kant moet laten staan. Nu wordt dit vooral, voor een deel, aan de patiënt zelf overgelaten. Persoonlijk vind ik dat je eigenlijk best zelf ondervind wanneer het echt niet meer gaat of voelt dat je andere mensen in gevaar brengt. Wanneer iemand grappig aangeeft dat in haar ‘zwarte gaten’ heel zeker een hele vrachtwagen past weet je natuurlijk zelf wel dat een stuur in handen geen goed idee meer is. Hier had ik het al eens over in de blog (nummer: 41 Autorijden, kan het nog : ja of nee?). Toch was het voor iedereen een heel moeilijke beslissing, ook voor mij trouwens.  Iedereen lijkt verwonderd wanneer het 17u is en we eigenlijk nog niet uitgepraat zijn. We besluiten algauw dat er zeker een vervolg moet komen op deze bijeenkomst. 


Met drie koppels gaan we verder naar het hotelletje in het centrum van Breda dat we samen reserveerden. We vinden een gezellig restaurant heel dicht in de buurt. Nadat onze tafel wordt aangewezen gaat het flikkerende theelichtje onverbiddelijk uit. Wat ben ik blij te constateren dat ik niet alleen ben die vindt dat die zogenaamde sfeermakers alleen maar je hoofd gek maken. Een serveerster komt het kaarsje terug aansteken waarbij we aangeven dat we het opzettelijk doofden en dat dus terug doen. Een andere serveerster komt vragen of we deze zelf doofden of dat het uitging. Blijkbaar zijn ze heel hard gesteld op hun theelichtjes. De menukaart wordt uitgedeeld. Plots lijkt onze tafel te veranderen in een voorleesgroepje. De partners doen hun best om ons alles op de piepklein gedrukte menu voor te lezen en zijn zelfs heel geduldig wanneer we bij een eerste keer niet echt een keuze kunnen maken. Wat zijn we gezegend met zo’n lieverds. Het wordt nog een heel leuke gezellige avond en moe maar heel voldaan kruipen we dan ook onder de wol. 


’s Morgens bij het ontbijt blijkt snel dat niemand van ons echt goed heeft geslapen. Blijkbaar was het toch een hele ervaring die we nog even op een rijtje wilden zetten. Na een lekker ontbijt en nog een paar extra verhalen moeten we ook afscheid nemen van de laatste koppels. Maar niet zonder af te spreken dat we niet alleen contact houden maar ook gaan voor een nieuwe reünie volgend jaar! Een hoge myopie hebben kan dus ook heel leuke gevolgen hebben!

Dank aan de mensen van Visio die ons het lokaal ter beschikking stelden!


Anekdote : deze gebeurde al wat jaren terug maar ik moest er plots dit weekend terug aan denken. Onze buurman (een beetje verderop) is een verwoed tuinman. Heel regelmatig vond ik hem dan ook terug in zijn tuin toen ik naar onze brievenbus liep om de post te halen. Zijn helder rode hemd verraadde zijn aanwezigheid. Iedere keer zwaaide ik dan ook heel hartelijk naar de harde werker. Op een dag rijden we de garage uit en ben ik al terug aan het zwaaien bij het opmerken van het rode hemd. Wanneer mijn man vraagt naar wie ik in godsnaam aan het zwaaien ben zeg ik, een beetje verontwaardigd : "naar Benny natuurlijk!". Waar hij dan heel vlotjes op antwoordt : "bedoel je die vogelverschrikker die al een paar dagen in zijn tuin staat?" Blijkbaar had Benny het een goed idee gevonden om die zijn rode hemd aan te trekken…



Mijn facebookpagina : Hogemyopie 

Gadget

Deze content is nog niet beschikbaar via een versleutelde verbinding.